Stefan

Stałam przy lustrze. Rozczesywałam swoje włos, które były w koszmarnym stanie. Coś zmusiło mnie do zaprzestania szczotkowania. Palcami  dotknęłam szkła aby być jeszcze bliżej… Chciałam być jednością z gładką powierzchnią. Nosem dotykałam szkło. Nagle moja twarz zaczęła się przeraźliwie deformować.

-Jesteśmy jednością siostrzyczko- usłyszałam ostry dźwięk jak brzytwa.

Otworzyłam gwałtownie oczy.

-To tylko sen-mruknęłam.

Starałam się złapać oddech. Po kilku minutach udało mi się to zrobić. Rozejrzałam się po pokoju. Byłam w instytucie. (Dzięki znaku widzenia i mocy anioła bardzo dobrze widziałam w mroku). Pokój był koloru beżowego. Meble były białe. Pokój wydawał się przytulny. Ściągnęłam kołdrę i ruszyłam w poszukiwaniu pidżamy. Za oknem panowały egipskie ciemności. Wyciągnęłam z torby krótkie spodenki w kwiatki i bluzeczkę na ramiączkach.  Zabrałam kosmetyczkę i skierowałam się do łazienki z nadzieją, że jest tam wanna…

Wykąpana  i rozczarowana wróciłam do łóżka. Lecz po chwili mój brzuch domagał się jedzenia.

-Ale sobie moment znalazł- mruknęłam.

Niechętnie ubrałam bambosze i ruszyłam w stronę kuchni. W ogóle gdzie jest Simon? Na pewno śpi, on zawsze miał twardy sen, nie tak jak ja. W kuchni stała męska postać. Czyżby zielonooki? Podeszłam do lodówki. Miałam do wyboru wędlinę lub ser. Jednak wzięłam ser ale margaryny nigdzie nie widziałam.

-Ja mam margarynę- mruknął Stefan.

No nieźle! Lepiej spotkać się nie mogliśmy… Wzięłam głęboki oddech i stanęłam koło niego. W ciszy robiliśmy kanapki. Starałam się nie zerkać na Stefana. Z marnym skutkiem. Usiadłam przy stole. W półmroku wszystko wyglądało groźnie. Kiedyś bałam się siedzieć teraz nie. Dziwne. Wszystko jest dla mnie nowe. Od jutra będę miała trening.  Już wkrótce będę zabijać. Brr! Na samą myśl o zabijaniu przechodzą mnie ciarki.  A ten sen dzisiejszy? "Jesteśmy jednością siostrzyczko" Mam nadzieje, że to tylko sen.

-Co się patrzysz na tą ścianę?- wyrwał mnie Stefan.

-Jaką ścianę…? Co..? Nie… -odwróciłam wzrok w jego stronę.

-To teraz będziesz się na mnie patrzeć? Gdybym był dziewczyną strzeliłbym buraka- przewróciłam oczami.

-Pieprz się Stefan.-warknęłam

-Tylko z tobą Agnes- powiedział spokojnie.

Włożyłam talerz do zlewu.  Chciałam wyjść lecz złapał mnie za nadgarstek. Zmuszają aby przybliżyły się do niego.

-To boli- jęknęłam.

Próbowałam się wyrwać. Jego twarz była śmiertelnie poważna. Ścisnął mocniej mój nadgarstek. Moje zaszkliły się.

-To boli Stefan- wstał.

Patrzyłam na niego z przerażeniem. Puścił mój nadgarstek. Coś czuje, że będzie bolało. Popchnął mnie na ścianę. Moje plecy przeszedł nie przyjemny dreszcz. Złapał moje ręce. Zmniejszył odległość od nas. Dzieliło nas tylko ubranie. Oddychałam coraz szybciej. Co on zrobi?! Matko boska niech ktoś się pojawi!!

-Stefan!- jęknęłam, już nie mogłam wytrzymać bo moich policzkach spadły pierwsze łzy.

Jego wzrok był pusty.  Patrzył na mnie obojętnie. Jakby był zahipnozowany…

-Błagam Stefan jeśli mnie słyszysz puść mnie nikomu nie powiem- powiedziałam żałośnie.

Nagle gwałtownie się ode mnie odsunął. Zamrugał parę razy. Spojrzał na mnie z przerażeniem. Zaczęłam masować nadgarstki.

-Przepraszam to moja zła strona…- mruknął.-Nie umiem jeszcze nad nią zapanować…

Przegryzłam wargę. Do końca życia nie zapomnę jego miny, gdy to mi powiedział. Sm

-Jak to zła..?- spytałam.

Nie skończyłam zdania a już go nie było. Patrzyłam gdzie przed chwilą stał. Co teraz mam zrobić?! Podeszłam do zlewu. Odkręciłam korek z zimną wodą.  Nabrałam trochę wody na ręce i ochlapałam twarz. Tą czynność powtórzyłam parę razy. Nie mogłam się uspokoić. Nigdy nie zostałam tak potraktowana. Myślałam, że coś mi zrobi. Poczułam dłoń na ramieniu.

-Agnes coś ci się stało?- usłyszałam troskliwy głos zielonookiego.

-Tak- odwróciłam się do zielonookiego.

-A powiesz mi co się stało?

-Stefan-mruknęłam.

Nagle Gabriel zamarł. Zabrał dłoń z mojego ramienia. Przez jego twarz przeszły różne uczucia. Strach, smutek, zdziwienie i troska.

-Już wiesz?- spytał.

-Co wiem?- odpowiedziałam pytanie na pytanie.

-O złej stronie Stefana. Chodź coś ci pokaże…- powiedział z nutką smutku.

Szłam z nim ramie w ramie. Całą drogę przeszliśmy w milczeniu. Otworzył mi drzwi. Weszliśmy do dużego pokoju. Po jednej stronie  pomieszczenia były regały wypełnione książkami, które bardzo dobrze znam. Po drugiej stronie stało łóżko, stolik i szafa. Bardzo spodobał mi się pomysł ustawienia pomieszczenia.

-Usiądź- powiedział.

Usiadłam na łóżku. Zielonooki podszedł do regału i wyciągnął. Grubą brązową księgę. Po bokach miała wyryte kwiaciaste wzory. Bardzo ładnie się prezentowała. Usiadł koło mnie. Otworzył na pierwszej stronie.

-Pokażesz ci całą historie Stefana. Będę starał się opowiadać abyś zrozumiała. Tylko nikomu nie mów. On nie wie, że mam jeszcze ten album. Zabije mnie jeśli dowie.- przytaknęłam.

Przybliżyłam się do niego. Gdy opowiadał przesuwał po kolei strony wskazując na poszczególne zdjęcia.

-Wszystko zaczęło się jak miałem 5 lat. Mieszkałem w Polsce a dokładnie w instytucie Koszalińskim.  Wszystko układało się świetnie, uczyłem się na nocnego Łowce. Miałem rodziców. Rodzice byli właścicielami. Pewnego dnia wyszli bo mieli wezwanie i nie wrócili. Jako, że byli właścicielami musieli znaleźć kogoś innego. Mnie wysłali tutaj do Brooklynu. Nie miałem w sumie wyboru. Tam poznałem Isabelle i Stefana. Przyjęli mnie z otwartymi ramionami.  Bardzo się zaprzyjaźniłem z Stefanem. Jak już dorośliśmy dostaliśmy swoje pierwsze znaki, Stefan zaczął robić się agresywny. Nie mieliśmy bladego pojęcia co się dzieje. Nic nie mówił, unikał nas.  Ręce mieliśmy związane. Po dwóch miesiącach… siedziałem akurat w bibliotece szukałem paru informacji.  Poczułem dłoń na ramieniu. Odwróciłem się i zobaczyłem Stefana, który był w stanie krytycznym. Brudne posklejane włosy, dziurawe ubranie, zabłocone całe ciało. "Spytałem się co się stało?" A on popatrzał się na mnie jak na wariata. Powtórzyłem pytanie. Nic mi nie odpowiedział. Rozejrzał się i spytał :" Jeśli powiem ci co mnie gryzie zostaniesz Parabatai?". Co miałem odpowiedzieć? Zgodziłem się. Po rytuale, Stefan przyszedł w nocy do mojego pokoju. Wyglądał już jak… nie dzikus.  Zaczęliśmy gadać o głupotach. Przypomniałem o jego obietnicy. W pierwszej chwili myślałem, że wyjdzie lecz o dziwo opowiedział mi. Teraz Agnes musisz się skupić bo jeśli dobrze mnie nie wysłuchasz to źle możesz zrozumieć a tego bym nie chciał.  Powtórzę jego słowa:"  Jako mały gówniarz poszedłem walczyć z demonem gdy dostałem pierwsze znaki. Może z nim wygrałem ale klątwę za to dostałem.  Muszę znaleźć coś lub kogoś aby zniszczyć klątwę. Ha! Mam czas 25 urodzin. Jeśli nie odnajdę tego co szukam umrę szybciej niż powiesz kebab. Bardzo fajna historyjka na dobranoc prawda? " Potem wyszedł zostawiając mnie ze swoimi myślami. Od tamtego czasu próbuje zapanować ze swoimi emocjami. Gdy do koś się zbliży robi się agresywny, chamski, nieokrzesany , wredny… Mnie to jeszcze akceptuje. Nawet nie wiesz jakie wojny robił swojemu tacie albo siostrze. Czasem trzeba było go siłą wyciągać z pokoju.  Oni może wiedzą ale nie rozumieją nawet jeśli to nie dokońca…

Nie wiedziałam co powiedzieć. Wsłuchałam się w oddech zielonookiego. Moje myśli pracowały na największy obrotach. Nie wiem co mam powiedzieć. Szok, szok i jeszcze raz szok!

-Nie próbowaliście mu jakoś pomóc? -spytałam.

-Pomóc? Żeby jeszcze chciał tej pomocy. Próbowałem go nawet go zaprowadzić do Cichych Braci. Marnym skutkiem.

-Cichy bracia? A co to?- pierwszy raz słyszę to.

-Są to byli nocni łowcy.  Mają oni zaszyte usta oraz nie posiadają oczu. Występują w ważnych uroczystościach. Taki jak: śmierć nocne Łowce lub nałożenie pierwszych runów. Nie mogą opuszczać Miasto Kości.

-A..-położył palec na moich ustach, karząc zamilknąć.

-O nie, Stefan idzie- mruknął.

-Co teraz?!- szepcze.

-Chodź- złapał mnie za rękę i pociągnął w stronę regałów gdzie były proste białe drzwi.

Otworzył drzwi i mnie wepchał.  Palcem wskazującym kazał mi siedzieć cicho. Gdy zamknął drzwi otworzyły się drzwi od strony korytarza.

-To już prywatność nie obowiązuje w 22 wieku?- prychnął.

-Widziałeś Agnes?- przybliżyłam ucho do drzwi aby lepiej słyszeć.

-Nie, a coś się stało?- usłyszałam zamknięcie książki.

Starałam się oddychać bezgłośnie.

-Muszę ją przeprosić…

Moje serce zaczęło bić jak oszalałe…

-…Bo?- spytał zielonooki z bijącym spokojem.

-Zła strona znowu wzięła w górę…

-…och..-wyrwało się zielonookiego- Jutro na treningu będziesz miał okazje aby ją  przeprosić…

-Jeśli zechcę mnie wysłuchać- powiedział z przekąsem.

-Dobra- zielonooki klasnął w dłonie- Idź spać, jutro zapowiada się długi dzień z szarlotką.

-Szarlotką?- spytał rozbawiony Stefan- Już ją nazwałeś??

-Nie? Jutro Sophie robi szarlotkę a ja lubię bardzo szarlotkę.

-Aha. Ty wiesz, że jesteś chory psychicznie ?

-Ty też ale nie mówię.

-Dobra dzięki idę. Szarlotko.

Usłyszałam zamknięcie drzwi. Od czekałam chwilę i wyszłam.  Zielonooki tryskał radością .

-Widzisz znaczy słyszałaś chcę cie przeprosić- wzruszyłam ramionami.

-Nom.

-Dobra won ! Chcę się wyspać bo…

-Chcesz szarlotki. Szarlotko- wniósł oczy do nieba.

-Kolejna!- przewróciłam oczami i wyszłam, rzucając "dobranoc".

Na paluszkach przeszłam do swojego pokoju. Zamknęłam okno i wskoczyłam do łóżka. Jutro zapowiada się długi dzień….

=================================================

Dziękuje za wszystkie komentarze ! <3 

Mam nadzieje, że wam rozdział się podobał pisałam go długo... Efekt mnie nie zadowala.

Cóż.. nie miałam za bardzo czasu na sprawdzeniu go :/

Za kolejne 11 komentarzy będzie kolejny !

Jeśli prowadzicie swoje blogi a czytacie mój to wstawcie link a go przeczytań i skomentuje ! :D

Miłego !

Początek

Nasze usta dzieliły tylko jeden milimetr. Moje serce dudniło mi jak oszalałe. Swój pierwszy pocałunek oddam Stefanowi. To chore.

-Nigdy nie było tyle demonów w okolicy naraz!- krzyknęła siostra Stefana.

Odskoczyłam od niego jak poparzona. Nie mogłam uwierzyć co się przed chwilą stało. Odwróciłam się do niego tyłem. Moje policzki nabrały koloru purpury. Jak teraz spojrzę mu w oczu. Muszę czymś zając ręce natychmiast. Wzięłam gąbkę, płyn i zaczęłam zachować naczynia. Do moich uszu doszło westchnienie. Czy to możliwe? Nie wiem co o tym myśleć… Prawie pocałowała Stefana! Do kurwy nędzy ! Obcego chłopaka prawie pocałowałam, nie wierzę..

Z tej sytuacji nawet nie wiem gdzie jest mój przyjaciel ale ze mnie.. Grr! Boże czy ty to widzisz?! Odłożyłam ostatnie naczynie. Do kuchni weszła Isabella. Omiotła całą kuchnie.

-Coś się stało gdy nas nie było?- spytała.

-Agnes-na dźwięk swoje imienia zamarłam-zrobiła naleśniki z Simonem.

Myślałam, że powie:' Przed chwilą się PRAWIE pocałowaliśmy ale ty siostrzyczko nam przeszkodziłaś". Wytarłam dłonie do sucha.

-A kto to ten Simon?- powiedziała  z przekąsem.

-W pewnym sensie nocny łowca. Jego mama była nocną łowczynią ale wyszła za przyziemnego- zdziwiłam się gdy usłyszałam swój głos.

-Aha. Podasz mi dżem?- przytaknęłam.

Podeszłam do lodówki. Policzki strasznie mnie  piekły. Otworzyłam lodówkę. W urządzeniu były trzy rodzaje dżemu.

-Jaki?- chłód wydobywający się z lodówki pozwalał mojej skórze na policzkach wrócić do normalnego stanu.

-Truskawkowy-wyciągnęłam słoik i podałam rudowłosej.

Usiadłam tyłem do Stefana. Bella posmarowała sobie naleśnika.

-Em.. Bella?- odłożyła słoik.

-Hm?

-Ja nie mam ubrań na zmianę. W tej sukience nie będę spała- powiedziałam zażenowana.

-Pożyczę ci-wzruszyła ramionami.

-Ja się utopię w nich. Bez obrazu-parsknęła.

-Stefan zabrałeś dziewczynę nie dając się nawet spakować?

-Sami do mnie dzwoniliście gdy byłem w instytucie, że MUSZĘ ją zabrać bo jest za dużo demonów w okolicy do tego NIE BYŁO portalu jak obiecywaliście.-odkąd ruda się pojawiła Stefan zabrał głos.

-CO?! -krzyknęła niedowierzanie- My nic.. Nawet.. o nie!- zerwała się z krzesła-Musimy porozmawiać z tatą natychmiast!- wybiegła z kuchni.

W pomieszczeniu zapadła krępująca cisza.  Zniżyłam głowę aby włosy zakryły całą moją twarz. Czułam jak Stefan patrzy swoim nieprzeniknionym wzrokiem. Moje plecy przeszedł dreszczyk.

-Chodź- mruknął bardziej do siebie niż do mnie.

Westchnęłam nie za bardzo miałam ochotę iść za nim. Przez moment patrzyłam na jego umięśnione plecy lecz zrezygnowałam. Moje policzki (zdrajcę)  znowu nabrałyby koloru purpury. Patrzyłam na swoje bose nogi. Idąc z przechyloną głową dostrzegłam swoje czarne trampki. Jedną ręką zabrałam je z podłogi zadowolona mogłam iść dalej.  Te kafelki nie były przyjemne w dotyku jak się przyzwyczaisz to jeszcze ale sam początek jest najgorszy.

Gdy Stefan skręcił w znajome korytarze wiedziałam, że idziemy do Hausa.

! ! !

W pomieszczeniu znajdowali się: Haus, zielonooki, rudowłosa i Simon wszyscy spojrzeli się na nas gdy weszliśmy.

-Usiądźcie-pokazał nas dwuosobową kanapkę, niechętnie przysiadłam.

Po chwili dosiał się Stefanowo, siedzieliśmy w ramie w ramie. Nie podobał mi się ten pomysł siedzenia z nim. Po wcześniejszej sytuacji!

-To jak jesteśmy wszyscy to możemy omówić parę spraw, które są bardzo ważne. Zacznę od pani Agnes, która jest najważniejszym elementem tego wszystkiego. Jak wiecie lub nie ma siostrę bliźniaczkę. Nie są w ogóle spokrewnione. Dajcie mi Boże.  Musimy przygotować ciebie do walki  z nią.  Jeden plus jest taki, że masz swojego Anioła Stróża i dzięki niemu powinniśmy wygrać-wszyscy spojrzeli się na mnie, uśmiechnęłam się zawstydzona.-Chłopacy będą cie torturować-uśmiechnął się-Ja niestety nie mogę muszę wyjechać. Sprawy osobiste. Ty Simonie dowiedziałem się o twojej mamie parę informacji. Wszystko się zgadza, nie jesteś końca przyziemnym. Jak chcesz może do nas wstąpić ale muszę cie ostrzec nie wszyscy przeżywają rytuał. Możesz teraz zrezygnować.

-Jeśli Agnes jest to ja jeż- powiedział stanowczo.

-Dobra. Bella będziesz uczyła Simona wy chłopacy na razie będzie ćwiczyli Agnes przez jakiś czas do póki nie znajdę kogoś odpowiedniego.  Muszę znaleźć kogoś od spraw Anielskich-mrugnął do mnie-A na za pamięci potrzeba wam ubrań. Z tego, że Agnes jest ważniejsza chłopacy idziecie z nią do jej domu. Wybacz Simonie ale dla bezpieczeństwa-przytaknął- Dobra idźcie. Niech wam Bóg sprzyja.

Dał nam znak abyśmy wyszli.

-To… Gabriel chodźmy po broń.- przytaknął.

Ruszyli w ciemność zostawiając mnie samą. Bella poszła gdzieś z Simonem.  Usiadłam na podłodze i zaczęłam wkładać pierwszego buta.

-Jak się czujesz?- spytał Alex, który pojawił się przede mną.

-Wspaniale. Zwłaszcza jak mnie zostawiłeś przez jakiś czas.- uśmiechnął się smutno.

-Moje uczucia wykazywały smutek, gorycz i wstyd. Gdybyś była w mojej sytuacji to byś zrozumiała…

-No dobrze-oparłam się plecami o ścianę.

-Coś cie zgnębi?- spytał.

-Wszystko dla przytłacza. W moich rękach jest całym świat.  Jeśli mi się nie uda. Czy ja będzie wina? Moja..

-Będzie dobrze- poklepał mnie po ramieniu.

Przetarłam dłonią twarz. Nie mam już sił. Czemu akurat ja!? Nie doświadczona dziewczyna ma ratować świat… BOŻE. Przymknęłam oczy na moment. Do moich uszu dotarły odgłosy chłopaków. Wstałam i otrzepałam niewidzialny kurz.

-A stela-spytał Alex z rozbawieniem.

Walnęłam się w czoło i pobiegłam po torebkę. Gdy wróciłam czekali na mnie już chłopacy.

-No ile można?- spytał zażenowany chłopak (Stefan)

-Jestem w sukience. Sam byś szybciej nie przybiegł-warknęłam, Gabriel parsknął.

-Szybciej bym przybiegł i to nawet z gracją- syknął Stefan, przewróciłam oczami.

-Możemy już iść?- spytał zielonooki, który oglądał naszą wymianę zdań z boku.

-No oczywiście, chyba, że księżniczka musi jeszcze przypudrować nosek- powiedział od niechcenia Stefan.

Podeszłam do niego i z piąstki dałam mu w tą niewyparzoną mordę. Nawet się nie bronił. Mógł mnie podtrzymać.  Złapał się za bolące miejsce.

-Wybacz królowo za obrażenie twoje zacne lecz niegodziwego imienia- przewróciłam oczami.

Bez słowa otworzyłam drzwi i ruszyłam na podwórko.  Przede mną stał kabriolet z wielkim bagażnikiem. Otworzyłam drzwi i wsiadłam z tyłu. Wkurzona patrzyłam jak coś z wielkim bananem mówi coś Gabriel do Stefana, który miał zaciśnięte pięści. Przewróciłam znowu oczami. Przytaknęli sobie i dołączyli do mnie. Wyciągnęłam telefon i słuchawki. Mruknęłam gdzie mieszkałam i włożyłam słuchawki. Za kierował Gabriel, który był szczęśliwy. Oparłam się o szybę i wsłuchałam się w tekst piosenki. Angielski znałam na szóste z plusem więc bez problemu mogłam przetłumaczyć tekst.

  Chrissy:
Ta historia zaczyna się leżąc w ciemności z kimś nowym
Czuję się zmęczona tymi chwilami, które poświęciłam tobie
Ale wiem, że po tych wszystkich przeciwnościach losu jestem silniejsza
Ta historia zaczyna się tam, gdzie rozpada się przez ciebie.

Nie kłamcie błyszczące oczy
Czy ja jestem tą którą widzisz gdy zasypiasz?
Bo wiem, że to o tobie śnię każdej nocy.
Dajesz mi uczucie
Tej letniej miłości
Takiej, jaką nie czułam z nikim innym.
Nie kłamcie błyszczące oczy.
Czy to właśnie ja?
Powiedz mi, że nie śnię sama

Taka:
Ta historia zaczyna się leżąc w ciemności, ubrudzona i posiniaczona.
Liczę te wszystkie blizny na moim sercu
I myliłem się co do ciebie, ale ty wcale nie byłaś lepsza.
I tęsknię za tymi czasami, kiedy naprawdę cię kochałem.

Więc nie kłamcie błyszczące oczy
Czy ja jestem tym którego widzisz gdy zasypiasz?
Bo wiem, że to o Tobie śnię każdej nocy.
Dajesz mi uczucie
Tej letniej miłości
Takiej, jaką nie czułem z nikim innym.
Nie kłamcie błyszczące oczy.
Czy to właśnie ja?
Powiedz mi, że nie śnie sam

Chrissy i Taka:
Nie mogę już cofnąć tych słów, które powiedziałam
I nie powiem, że żałuję
Jakichkolwiek chwil z tobą

Więc nie kłamcie błyszczące oczy
Czy ja jestem tym/tą którego/ą widzisz gdy zasypiasz?
Bo wiem, że to o tobie śnię każdej nocy.
Dajesz mi uczucie
Tej letniej miłości
Takiej, jaką nie czułam z nikim innym.
Nie kłamcie błyszczące oczy.
Czy to właśnie ja?
Zawsze będziesz ty i ja, więc dlaczego śnimy samotnie?
Zawsze będziesz ty i ja, więc dlaczego śnimy samotnie?

 {Link do tej piosenki}

Gdy skończyła się piosenka dojechaliśmy na miejsce. Wyskoczyłam z samochodu, bez patrzenia na tych jełopów. Otworzyłam drzwi. Przeszłam wszystkie pokoje, wszystko w porządku. Zabrałam z szafy dużą torebkę i zaczęłam pakować najważniejsze rzeczy.

-Agnes?- spytał zielonooki

-Hm?

-Nie obrazisz się jak trochę się rozgościmy?- przekręciłam głową.

Wróciłam do pakowania. Czego ja jeszcze zapomniałam. Bluzki, spodnie, sukience, spodnie, bielizna, buty, są. No tak szczoteczka do zębów! Poszłam do łazienki.  Gdy wróciłam znowu poczułam, że czegoś zapomniałam. Włożyłam kosmetyczkę do tylniej kieszeni.

-Agnes?- szepnął  Alex za moich pleców.

-Tak- odwróciłam się, w ręku "trzymał" zdjęcie ze mną i moich bratem.

Po policzkach spłynęły mi dwie samotne łzy.

-Dziękuje- szepnęłam.

Przytaknął i zniknął. Sprawdziłam czy wszystko wzięłam i ruszyłam do łazienki aby przeprać się w wygodniejsze  rzeczy  oraz opłukać twarz. Twarz opłukałam lodowatą wodą.  Przebrałam się z sukienki na spodenki i krótką koszulkę, która ukazuje brzuch.

Nabrałam powietrza i z torbą ruszyłam na dół. Gdzie chłopcy oglądali mecz. Położyłam torbę koło sofy i usiadłam naprzeciwko nich. Oglądali siatkówkę dla dziewczyn.  Pff..  Chłopcy zilustrowali mnie i wrócili do meczu. Położyłam się na boku i zaczęłam przeglądać Facebooka. Nic ciekawego. Obraz znikąd zaczął mi się zamazywać. Bolą jak mrugałam. Zamknęłam oczy i  zasnęłam. Ostatni raz swoim byłym domu…

================================================

                                         NIE WIERZE JEDNAK MI SIĘ UDAŁO!

                                          W CIĄGU 30 MINUT NAPISAŁAM ROZDZIAŁ xd

                                      JAK SĄ BŁĘDY TO PRZEPRASZAM XD

                                 TERAZ JAK BĘDZIE 11 KOMENTARZY TO DODAM ROZDZIAŁ.

                             MUSICIE MI JAKOŚ ZAPŁACIĆ !

Oczy, które hipnotyzują...

Instytut był zadziwiająco spokojny. Jakby, żadnej dusz nie było. Siedziałam w kuchni opowiadając wszystko Simonie co wiem. A.. moja wiedza nie jest aka duża jak Stefana, który gdzieś polazł.

-Więc ty musisz pokonać Mery…

-…Aby świat był bezpieczny- dokończyłam za niego zdania.

-Aha-powiedział Simo.

Przetarł dłonią oczy, to za dużo jak na jeden dzień. Lepiej zmienię temat…

-Głodny?- spytałam

-Naleśniki?

-Ciasto?

-Dobra idź po tego dupka. Ja w tym czasie zrobię naleśniki-kiwnęłam głową

Wyszłam z kuchni. Teraz nastał problem. Nie wiem dokąd iść… Sala ćwiczeń. Ale mi pomogłeś Alex! Ruszyłam korytarzem, który ciągnął się dwie strony. W którą teraz mam stronę iść? Tam gdzie jest serce. Dobra, serce jest po lewej stronię. Idąc zauważyłam portret Clary Fray łamane na Heronald.  Była ona rudowłosą dziewczyną o zielonych oczach.  Gabriel ma podobne oczy… Czyżby Gabriel był spokrewniony z Clarą. Pod jej zdjęciem była szczegółowa biografia, kucnęłam aby przeczytać całość:

Clary Fray jest dzieckiem Valentina Morgensterna i Jocelyn Fairchild. Zgodnie z życzeniem jej matki została nazwana Clarissa Adele Morgenstern, chociaż jej ojciec chciał, by przyjęła imię po swojej babce, Seraphinie. Jocelyn obróciła się przeciw planom swojego męża kilka miesięcy przed porodem. Krótko po urodzeniu swojego pierwszego dziecka, matka Clary cierpiała na depresję spowodowaną osobliwym uczuciem odrzucenia, jakim darzyła swojego pierworodnego, Jonathana. Chcąc pomóc Jocelyn, Valentine w tajemnicy podawał jej krew anioła Ithuriela, licząc iż to "wyleczy" ją z depresji. Nieświadomy, że kobieta jest w ciąży, uczynił swoją córkę Clary ofiarą niezamierzonego eksperymentu.
Ostatecznie, Jocelyn zaczęła spiskować razem z Lucianem Graymarkiem przeciwko Valentinowi. 

Najpierw chciała po prostu odejść od mężczyzny, ale świadoma, że nigdy nie dałby im spokoju, liczyła iż w czasie przewrotu zostanie zabity, a tym samym przyszłość jej i dziecka zostanie zabezpieczona. Gdy, jak jej się wydawało, razem z Lucianem dopięli swego, opuściła świat łowców i demonów. Uważając, że Valentine zamienił jej pierwsze dziecko w potwora (Sebastiana), nie zamierzała pozwolić by to samo stało się z drugim. Uciekła do Nowego Jorku, aby wychować Clary z daleka od swojej przeszłości, gdzie wkrótce dołączył do nich Lucian. Tutaj przyjęła nazwisko Fray.  

Jocelyn miała nadzieję, że Clary nie będzie w stanie dostrzec świata cieni, ponieważ niektórzy łowcy potrzebują treningu aby tego dokonać. Gdy pewnego razu zobaczyła swoją trzyletnią córkę bawiącą się z wróżkami w parku zdała sobie jednak sprawę, że Clary dostrzega świat cienia z łatwością. Po tym zdarzeniu Jocelyn udała się do Magnusa Bane'a (czarownika) licząc, że będzie on w stanie usunąć Clary naturę. Magnus ostrzegł ją, że takie działanie najpewniej zabije Clary, a w najlepszym wypadku doprowadzi jej córkę do szaleństwa. Zamiast tego zaproponował zaklęcie, które sprawi że mała zapomni o świecie cienia kiedykolwiek go ujrzy, ale zaklęcie będzie musiało zostać powtarzane co 2 lata, aby nie straciło mocy.
W tym okresie Clary została poddana rytuałowi dzieci nocnych łowców, na co niechętnie przyzwoliła Jocelyn, jednak mocno przekonywana przez Magnusa Bane'a, że to uchroni jej córkę przed potencjalnym zagrożeniem ze strony świata cienia, w końcu zgodziła się. W rytuale wzięli udział brat Zacharias z bractwa Milczących Braci i czarnoksiężnicza, najprawdopodobniej Tessa Gray jako przedstawicielka Żelaznych Sióstr.
Clary miała pięć lat gdy w końcu Luke znalazł ją i jej matkę. Widząc, że mężczyzna dobrze dogaduje się z jej córką Jocelyn pozwoliła mu stać się istotną częścią ich życia. Luke tak bardzo wplótł się w życie Clary, że był dla niej niczym ojciec, a ona sama stwierdziła, iż zawsze tak go postrzegała.

 Gdy miała 6 lat poznała Simona Lewisa z którym od tego czasu byli nierozłączni, stając się najlepszymi przyjaciółmi. Jednak Simon w końcu zakochał się w Clary, co było widoczne dla wszystkich prócz niej samej. Pozostawała nieświadomą jego prawdziwych uczuć, zawsze myśląc o nim jak o najlepszym przyjacielu, a nawet bracie.
Dorastając, wierzyła że jej ojcem jest nieżyjący już żołnierz Jonathan Clark, a pudełko w pokoju jej matki z wyrytymi inicjałami J. C. należało do niego. 

Dwa lata po ostatniej wizycie u Magnusa Bane'a, w czasie zabawy w klubie "Pandemonium" gdzie wybrała się razem z Simonem, Clary widzi jak grupa Łowców Cienia uśmierca demona. Łowcy, zszokowani tym, iż śmiertelnik potrafił dostrzec ich obecność, informują o tym Hodga Starkweathera (dyrektora) w Instytucie Nowego Jorku.
Po sprzeczce Clary z Jocelyn, w momencie gdy Simon zamierza wyznać co naprawdę czuje, znikąd pojawia się Jace Lightwood, który został wysłany z Instytutu, aby sprowadzić Clary. W tym momencie dziewczyna odbiera niespodziewany telefon od swojej matki. W trakcie rozmowy kobieta ostrzega ją przed rzeczami, których Clary nie potrafi zrozumieć, po czym słyszy dziwne dźwięki i panikę w głosie matki. 

Spiesząc się wraca do mieszkania, znajdując je zdewastowane i bez Jocelyn. Zostaje zaatakowana przez demona, którego zabija, ale sama zostaje zatruta w czasie walki. Jace ratuje jej życie i sprowadza do Instytutu, aby uleczyć dziewczynę.
Clary budzi się w Instytucie trzy dni później i idzie razem z Jacem, aby spotkać się z Hodgem w bibliotece. Tam, chłopak wyjawia swoje podejrzenia co do tego, że Clary jest Łowcą Cienia, jednak ona stanowczo temu zaprzecza. Gdy dziewczyna próbuje skontaktować się z Lukiem, ten rozłącza się mówiąc aby zostawiła go w spokoju. Hodge pokrótce przekazuje Clary najistotniejsze informacje o świecie cienia. Później, za przyzwoleniem Hodge'a, dziewczyna i Jace wracają do jej domu. Clary próbuje wejść do swojego pokoju, ale zostaje zaatakowana przez potępionego (demona). Gdy Jace zabija stwora, wchodzą do mieszkania Madam Dorothei (sąsiadki Clary). W czasie rozmowy z kobietą, Clary dowiaduje się, że jej matka była Łowczynią Cienia, a tej nocy kiedy została porwana odmówiła przejścia przez pięciowymiarowe drzwi w mieszkaniu Madam, ponieważ nie chciała uciekać bez swojej córki. Czując się winna i zaciekawiona tym, gdzie też jej matka chciała się udać, Clary przechodzi przez drzwi i przenosi się do domu Luke'a, a razem z nią przybywa Jace.
W domu Luke'a Clary ponownie spotyka się z Simonem, któremu mówi prawdę o tym gdzie była przez ostatnie trzy dni, a także wyjawia istnienie świata cienia i łowców. W trójkę postanawiają przeszukać mieszkanie i podsłuchują rozmowę między Luke'iem i dwoma czarnoksiężnikami, Pangbornem i Blackwellem. 

Po powrocie do Instytutu, Clary i Jace mówią Hodgowi o tym co ich spotkało, a mężczyzna wyjawia im istnienie Kręgu. Dziewczyna jest zszokowana słowami Hodge'a gdy ten mówi, że jej matka należała kiedyś do Kręgu i była żoną Valentine'a... 

Wow ale Clara miała szalona życie.  Stefan!

A no tak! zapomniałam o nim całkiem.  Idąc korytarzem, usłyszałam dziwne dźwięki. Brzęk, stuk i znowu brzęk. Poszłam za tym dźwiękiem. Po paru minutach doszłam do wielkim drzwi. Uchyliłam je. Dźwięki teraz stały wyraźniejsze. Weszłam do pomieszczenia. W pokoju było wszędzie zawieszone bronie. No tak zbrojownia. Idąc nie mogłam się oprzeć aby wsiąść do ręki stele. Średnia w wielkości, idealnie pasowała do mojej dłoni.

-Możesz ją wsiąść-słysząc głos za sobą prawie opuściłam stelę.

Za mną stał Stefan, miał ręce w kieszeni.

-Co tutaj robisz?- rozejrzałam się tylko my byliśmy w tym pomieszczeniu. Nie widziałam innego wejścia. Jak on tutaj wszedł ?!

-Polerowałem broń-przeczesał dłonią włosy.

-A po co..?-palnęłam

Agnes IDIOTKO nie wiesz czemu się poleruje broń?!

-Musiałem się uspokoić, a polerowanie daje mi ukojenie-przytaknęłam.

-Jak można wiedzieć dlaczego…?- przybliżył się do mnie.

-Moja rodzina tutaj powinna być. Nie ma jej nawet mojego Parabatai. Może jestem dupkiem ale martwię się…

-Nie powiedziałam, że jesteś dupkiem…

-…Ale pomyślałaś.

-Wcale nie-skłamałam.

Złapał mnie za podróbek zmuszając aby spojrzała na niego.

-Powiedz mi to w oczy, że nie myślałaś o mnie jako dupek. No dalej Agnes-ponaglił mnie.

-Ja…- próbowałam nie patrzeć na jego brązowe oczy, które hipnozo wały-Nie mogę.

-Właśnie-puścił mnie-Po co tutaj przyszłaś?- zmienił temat.

-Robimy naleśniki. Jesteś głodny?- przytaknął- To chodźmy.

Włożyłam  stele do torebki.  Teraz problemu mogłam znaleźć drogę do kuchni, gdzie wydobywał się zapach ciasta… Mniam.

-Długo ciebie nie było, więc już zacząłem smażyć-przytaknęłam.

Wzięłam kuchenne przybory i zaczęłam smażyć. Gdy powstała dość spora góra naleśników podałam ją na stół.

-Smacznego-powiedziałam.

-Nie będę jadł jeśli ty Simonie nie zjesz jako pierwszy. Nie chcę się otruć-rzuciłam Stefanowi znużone spojrzenie.

Simon wziął naleśnika i go zjadł.

-Przeżyłem-wzruszył ramionami.

Wróciłam do patelni. Gdy nalałam ciasto, chciałam wsiąść naleśnika już wszystkich nie było.

-Ej-zrobiłam smutną minkę.

-Kobieta zje gdy prawdziwy mężczyźni się najedzą.

-Gdzie oni są-stanęłam na palcach aby spojrzeć gdzie za nich, że niby poszukuje mężczyzn .

-Fajnie byś wyglądała w stroju do pokojówek-powiedział Stefan.

Zabrałam najbliższą ścierkę z blatu i rzuciłam nią w Stefana, który złapał nią bez problemu. Rzuciłam wszystko ci miałam pod ręką na blat i wyszłam wkurzona z kuchni pełnego palantów. Ruszyłam przed siebie.  Idąc nie myślałam gdzie dokładnie pójdę. Szłam przed siebie. 

Nikt mnie nie zatrzymywał to dobrze. Zdenerwował mnie. Dupek, dupek i dupek!!! Gniew buzuje we mnie jak wulkan w każdej chwili może wybuchnąć.  Nogi zaczęły mnie boleć. Ściągnęłam trampki i rzuciłam gdzieś w kąt. Co za ulga. Torebkę zostawiłam w kuchni nie chcę mi się po nią wracać. Tam była stela, no cóż… obejdę się bez niej. Może wreszcie znajdę bibliotekę i odszukam trochę informacji o sobie i nocny łowcach…

 ! ! !

W ręku trzymałam całą historię nocnych łowców. Pragnęłam teraz ją przeczytać ale zmęczenie dawało się we znaki.  Agnes czas wracać do kuchni. Z wielką niechęcią zabrałam książkę i ruszyłam do kuchni. W nie całe 5 minut byłam przed pomieszczeniem.  Księga, która trzymałam przy piersiach była jak tarcza. Gdy weszłam do kuchni zastałam tylko Stefana. który bawił się moim telefonem! Położyłam książkę na stole.

-Co robisz z moim telefonem?!-krzyknęłam.

-Bawię się.

-Możesz mi go oddać-próbowałam mu go zabrać.

-Ale ta Olka ma za dużo opalenizny!- mruknął.

Siłowałam się z nim aby zabrać jego telefon. Jedną nogę miałam oparte o jego kolano drugą natomiast próbowałam złapać. Jedną ręka trzymała moje dłonie jakby niby nic. Moja twarz była tylko kilka cm od niego. Wystarczy lekko się przechylić. Agnes nie!

-Możesz mi oddać mój telefon?!- jego oddech muskał moje policzki.

-Przecież to tylko urządzenie. Ono nie ma duszy. Ono nie potrafi dochować tajemnicy-szepnął.

Nie zrozumiałam co powiedział. Jego oczy znowu mnie hipnotyzują. Jego usta są coraz bliżej moich…  

============================================

O to rozdział ! Mam nadzieje, że wam się podobał. Chyba tam ten jakoś nie bardzo bo tylko 4 komentarze :( Może uda nas się przebić 10 komentarzy? 

Demon

Dzisiaj jest zakończenie roku! Nareszcie!

Tyle ostatnio mam na głowie. Najgorsze są przerwy, wydaje mi się, że wszyscy się na mnie gapią automatycznie sprawdzam czy runy przypadkowo się nie pojawiły. Raz nawet Simon się spytał co ja robię.

"-Co ty robisz?- spytał Simon, poprawiając sobie plecak.

-Myślałam, że muchę mam na ramieniu- odpowiedziałam.

-Aha- powiedział Simon, niezadowolony odpowiedzą- Jak coś jest to mi powiedz Agnes.

-Wiem, Simonie chodźmy na fizykę- ruszyliśmy w stronę sali 24"

Od tamtego czasu się przygląda mi się w milczeniu. Staram się na to nie zwracać uwagi. Muszę się hamować na zerkanie na swoje ciało.

Od wizyty Alexa minął już tydzień, wiem, że on tu jest tylko nie chcę się mi się pokazać. Nie wiem czemu. Jeszcze do tego mam dziwne wrażenie, że ktoś mnie obserwuje. Kilka razy jak szłam do sklepu lub wracałam ze szkoły sama (Simon chodzi na zajęcia fotograficznie i nie ma jak mnie odprowadzać). To czułam, że ktoś za mną idzie. Tylko jedyny raz widziałam  w krzakach widziałam brązowe oczy. Na początku myślałam, że to Stefan ale po co on mnie śledzi?  Od tamtego czasu boje się wystawić nosa po za drzwi od domu.. Chyba zaczyna łapać jakąś paranoje !

 Nie wiem co ze sobą zrobić. Jest 4 rano. Leże W łóżku i nic nie robię do zakończenia roku zostało  jeszcze 7 godzin.  A nie czekajcie myślę...  I bardziej się zastanawiam tym wszystkim, bardziej pogłębia się lęk przed tą Mery. Do tego okropnie tęsknie za bratem. Wiem, że go już nigdy nie zobaczę ale mam nadzieje. Nadzieja zawsze umiera ostatnia prawda?

Do moich uszu dotarło dzwonek z telefonu. Spojrzałam na ekran. Simon.

-Halo?- zmieniłam pozycje z brzucha na plecy.

-Śpisz?

-Nein.

-Nie udawaj, że umiesz niemiecki !-przewróciłam oczami

-Co chcesz?

-Mogę do ciebie przyjechać?- spojrzałam na zegarek 4.20.

-Jasne.

-Dzięki. To.. cześć.

-Pa.

Rzuciłam telefon na szafkę. Muszę coś się ubrać w pidżamie nie pójdę. Simon wiele razy widział mnie w pidżamie ja jego też ale… jesteśmy już dorośli…  Wzięłam pierwsze lepsze spodenki z paskiem i koszule w kratę. Nie chciało mi się stroić nie ma sensu. 

Poszłam do kuchni aby zaparzyć herbatę. Gdy nalałam wrzątku Simon był przy drzwiach. Poszłam mu otworzyć.

-Wejdź przybyszu z innej planety!

Mój przyjaciel ubrany był w czarne szorty i biały podkoszulek. Wszedł z wielkim uśmiechem.

-Niechaj moja gościna pani nie stworzy kłopotów w tej niebezpiecznej krainie- parsknęliśmy śmiechem.

-Kierunek kuchnia!- powiedziałam.

Ruszył w stronę kuchni. Zamykając drzwi, zauważyłam koło dwóch drzew mojej sąsiadki Boris. Parę brązowych oczu. Nie widziałam nienawiści tylko troskę (to możliwe). Te oczy hipnozo wały mnie…

-Agnes idziesz?- krzyk Simona zabrał mnie z transu.

Zamknęłam pośpiesznie drzwi i ruszyła do kuchni. Dalej w głowie mam te czekoladowe oczy. Czy to Stefan? Nie możliwe..

 ! !

-Co tak długo?- spytał się Simon, który dorwał się do moich ulubionych ciastek.

-Zapatrzałam się. A ty ODDWAJ MOJE CZEKOLADOWE CIASTEK!- próbowałam mu wyrwać słoik z łakociami.

-Nie. Bo będziesz jeszcze od nich gruba.

-Przesadziłeś!

Zaczęłam go kopać jak mała dziewczynka. Dobrze, że nikt tego nie nagrał.

-Już?- walnęłam go z liścia.

-Teraz tak- odebrałam mu słoik.

-Auć..-moja ręka została na jego policzku, wzięłam do ust ciastko.

-Moja ciastka to jest święta rzecz! Nie jesteś godzien ich jeść. Chyba, że poprosić to się zastanowię- powiedziałam z pełną buzią.

-Mogę ciastko?- zrobił minę zbitego pieska.

-A umyjesz za mnie naczynia?- spojrzał na zlew.

-Dobra ale za trzy ciastka.

-Umowa stoi.

Zajadając ciasteczka patrzyłam jak góra naczyń znika. Gdy do mnie podszedł oddałam mu cały słoik w nagrodę. Jakbyście zobaczyli jego minę!

-Dankę!

-Nie udawaj, że umiesz niemiecki-prychnął.

-Może coś obejrzymy?

-W sumie to dobry pomysł. Co proponujesz?

-Komedia?

-Komedia.

Ruszyliśmy do salonu. Simon przykrył nas kocem. Przytuliłam się do jego ramienia. Jest mi tak dobrze..

  ! ! !

Otworzyłam oczy.

Musiałam zasnąć gdy oglądaliśmy film. Leżałam w swoim łóżku z Simonem. Czułam jak jego oddech porusza delikatnie moje włosy. Stykaliśmy się kolanami i nosami. Jak on słodko wygląda jak śpi. Najdelikatniej jak tylko się dało wstałam z łóżka. Spojrzałam na zegarek 9.00.  Na palcach poszłam do kuchni zrobić śniadanie. Nie jestem wielką kucharką, płatki z mlekiem wystarczą takie gigantowi. Jestem od niego niższa tylko 20 centymetrów. A ja mam 1.68. Nie wiele. Chciałabym  być jeszcze wyższa.. Tak o 10 centymetrów.

Wstawiłam miski do mikrofalówki.  W ogóle telewizor jest wyłączony?! Sprawdziłam na moje szczęście nie. Muszę uważać rachunki rosną a ja nie chcę zmarnować uzbieranych pieniędzy przez tyle lat przez brata. Specjalnie dla mnie zbierał na studia ale wątpię czy na już pójdę..

-Agnes?- do kuchni wszedł Simon.

-Hm?

-Poczułem płatki czekoladowe czy moje zmysły nie oszukały mnie?- uśmiechnęłam się

-Tym razem nie.- wyciągnęłam miski z mikrofalówki.

-Hm..-położyłam miski na stole.

W ciszy zaczęliśmy jeść. Zaglądałam co chwila w okno. Nie wiem czemu. Już się nie mogę doczekać końca roku. Połowa moja obowiązków zniknie chociaż na jakiś czas…

-Agnes, trzeba będzie zaraz jechać.- powiedział Simon.

-Hmn..?- przewrócił oczami.

-No wiesz ja też chce się wykąpać i ubrać. Nie wiem nauczyciele by zareagowali na ten strój.

-A. Zaraz wrócę. Daj mi…

-Godzinę?

-…10 minut- pobiegłam do pokoju.

Zabrałam z szafy prostą czarną sukienkę,  trampki koloru sukienki, cieliste rajstopy  i świeżą bieliznę.

Po ubraniu i umyciu się, włosy skręciłam lokówką . W lustrze to ładnie wygląda, nawet. Wzięłam  torebkę i ruszyłam na dół gdzie czekał na mnie przyjaciel. Gdy schodziłam po schodach miałam dziwne wrażenie, że coś się stanie…

-Wyglądasz pięknie-powiedział oczarowany Simon.

-Dzięki-uśmiechnęłam się.

Zabrałam kluczę i ruszyliśmy do domu Simona…

! ! !

-To już dziś!- krzyknęła jakaś małolata.

-No ale się jaram- przewróciłam oczami.

Błagam czym tu się jarać? No dobrze lato, wolne no fajne… ale bez przesady. Tak szczerze nie lubię lata wole zimę. W lato (jak są potężne upały) cały czas mnie głowa boli. Więc wole nie wystawiasz nosa za drzwi. W sumie to prawie nie wychodzę z domu…

-Agnes kto to?- pokazał mi głową na chłopaka.

Na samym początku go nie poznałam, słońce świeci. Gdy poszedł… Stefano. Co on tu robi?! On.. uf.. zakrył runy. Szedł w moją stronę, dziewczyny wzdychały na jego widok. Serce zaczęło mi bić jak oszalałe.

-Agnes czy może porozmawiać?- spytał.

-Jasne. Simon poczekasz na mnie przed szkołą?

Simon zilustrował Stefana i burknął:

-Tak.

-Chodźmy- powiedział Stefan.

Ruszyłam za nim. Dziewczyny mi zazdrosne spojrzenia, zwłaszcza Mika najpopularniejsza dziewczyna w szkole. Jest ona wysoką blondynką i brązowych oczach. Każdy chłopak pragnie ją mieć. Stefan zaprowadził mnie w ciemny zaułek z dala od szkoły.

-Co chcesz?- spytałam krzyżując ręce.

Chciałam wyglądać na poważna osobę, zwłaszcza, że mój wzrost…

-Muszę cię przetransportować do instytut. Mery kręci się w okolicy.

-Nie bez Simona nie idę-powiedział twardo.

Przewrócił oczami.

-On jest tylko głupim przyziemnym, Agnes-powiedział znużonym tonem.

-Ten "on" ma imię. Simon. Simon nie jest przyziemnym jego matka była nocną łowczynią ale ożeniła się z przyziemnym. Powtórzę to jeszcze raz" Bez Simona nie idę" - westchnął.

-Dobra idź po tego żylaka.

Dostał ode mnie w policzek, nikt powtarzam nikt nie będzie nazywał mojego przyjaciela "żylakiem"! Zostawiłam Stefana w uliczce, szybkim krokiem  w stronę Simona. Siedział na ławce koło szkoły. Apel już się zaczął bo nikogo w obrębie 10 metrów nie było. Na mój widok wstał.

-Idziemy?- spytał.

-Simon… musisz iść ze mną, natychmiast! -uniósł jedną brew.

-Ale…

-Proszę cię chodź.

-Dobra.

Złapałam go nadgarstek i skierowałam w uliczkę gdzie przed chwilą byłam sam na sam z Stefanem.  Czułam, że zaraz coś się stanie złego. Serce biło mi tak głośno, że nie słyszałam swoich myśli. Mery tu jest właśnie w tej okolicy. Brr!  

-To na co czekamy?- spytałam.

-Na portal- odpowiedział Stefan, który był oparty o murek.

-Ktoś mi powie, co tu się dzieje do cholery?!-krzyknął Simon.

-Wszystko powiem ci w instytucie. Stefan kiedy będzie ten "portal"- wzruszył ramionami.

-Nie wiem. Powinien być punkt 12.00 a jest już dawno po tej godzinie.

-I co te…

Przerwał mi dzwonek telefonu. Stefan odkleił się od ściany i odwrócił się plecami do nas.

-Agnes co tu się dzieje?!-spytał szeptem Simon.

-Wszystko wyjaśnię w bezpiecznym miejscu.

-W instytucie?- przytaknęłam.

-Dobra!- powiedział ze złością Stefan.

Schował telefon do kieszeni.

-I..?

-I muszę teraz was jakość zabrać do instytutu tak aby Mery was nie dopadła. Nie wiem ile jest demonów w tej okolicy.-wyciągnął za pasa miecz(nóż seraficki)-Masz to Agnes a ty-wyciągnął średniawy sztylet- masz to.

-Agnes musisz nazwać swój miecz aby zadziałał, Simonie-powiedział z przekąsem-jeśli jesteś nocnym łowcom jak mówiła Agnes to zrób to co ona. Żylaku.

-Dzięki Stefanie.  Agnes możesz?- spojrzałam na dwojga chłopaków.

-Gabriel?- szepnęłam.

Ostrze zaświeciło się epickim światłem, musiałam zmrużyć oczy aby przyzwyczaić się. Simon patrzył się z otwartą buzią na sztylet.

-Jak ja mam go nazwać? -wzruszyliśmy ramionami.

-Michał-przez chwilę nic się nie działo, potem buchło światło jak mi.

-Możemy już iść?- usłyszałam irytacje w głosie Stefana.

-Dobra-powiedział za nas Simon.

-Ale przyziemni…

-Nie będą nas widzieć- powiedział Stefan trzymający miecz, ale on szybki!

-Aha.

Wyszedł jako pierwszy, jak papużki robiliśmy to co on. Dziwnie się czułam przechodziłam nie zauważane przez ludzi. Miecz, który robił się już ciężki trzymała w pogotowiu, w razie "walki".

Stefan prowadził nas uliczkami, które pierwszy raz widzę na oczy. Każdy cień wygląda przerażająco. Moje serce bije tysiąc razy na minutę. Boje się spotkania demona nawet takie małego jak mopsy.

Po 30 minutach, skrywania się i wchodzenia w różne uliczki, gdzie pachniało z zdechłym psem. Zobaczyłam instytut, zerknęłam na Simona, który patrzył z szerokimi oczami na instytut, jednak on go widzi. Stefan ręką kazał nam się zatrzymać.

-Co..

-Zamknij się Agnes-warknął Stefan.

Dupek! Machnął ręką abyśmy biegli.  Ciężko się biegło z sukienką zwłaszcza, że jest trochę obcisła. Dobrze, że ubrałam trampki w szpilkach zdechłabym.  Nagle coś złapało mnie za nogę, miecz, który miałam w ręku w biłam w potwora. Wyglądał jak pies połączony z ośmiornicą. Oszołomiona patrzyłam na znikającego demona.

-Brawo zabiłaś swojego pierwszego demona-powiedział Stefan od niechcenia-Teraz starajcie się iść cicho dużo teraz pałęta się demonów z najniższej rangi-kiwnęliśmy głowami.

Idąc zerknęłam na swój znaczy Stefana miecz. Był oblepiony zielonym śluzem. Rozglądałam się czy coś nie chcę mnie złapać.  W głowie miałam słowa Stefana "Brawo zabiłaś swojego pierwszego demona" niby powiedział od niechcenia ale to już coś.

Wychodząc na podwórze instytut, mogłam odetchnąć z ulgą. Teraz jesteśmy bezpieczni…

==================================================

JAK WAM SIĘ ROZDZIAŁ PODOBAŁ?!

Zostawcie po sobie komentarz :)

ZA 10 KOMENTARZY BĘDZIE KOLEJNY ROZDZIAŁ ! <3

JAK MOŻECIE TO UDOSTĘPNIAJCIE TEN BLOG WSZĘDZIE GDZIE SIĘ DA :)

Pierwsza runa.

 NIEDZIELA 10.30

Dostałam śniadanie do łóżka. Nie chciałam aby  rozczulali się ode jak nad jakąś kaleką. Nie lubię takie zachowania. Parę razy odwiedziła mnie Bella. Dziewczyna o rudy włosach i delikatnej cerze. Wydaje się dość miła zwłaszcza jak komentuje mój strój.  Dzisiaj jeszcze nie spotkałam Stefan, trochę mnie to posmuciło. Za to zielonooki przez cały czas dotrzymuje  mi towarzystwa. Dowiedziałam się, że uwielbia czytać książki. Jego ulubioną książką jest " Mały książę". Powiedział mi kilka fragmentów z pamięci. Udawał różne odgłosy poszczególnych postaci. Przy nim czułam się jak mała dziewczynka.

 Zaraz wracam do domu. Muszę odrobić lekcje i wrócić do szkoły udając, że nic się nie wydarzyło. Cóż.. ciężko będzie. W moim rękach jest los całego świata. Jeśli nie zabije swojej złej siostry Mery, demony zawładną nad całym światem. Przyznam ta myśl na pawia mnie strachem.  Czuje się bezużyteczna. Nie potrafię walczyć  ani się bronić. Jedynie szybko uciekać i się kryć. Gdy skończy się rok szkolny zaczynam trening pod okiem Hausa i Alexa. Jeszcze im nie mówiłam o moim Aleksie. Największe zaufanie mam do Kacpra tylko mu powiem o jego tajemnicy. Nie wiem jak to zrobię.

-Panienko?- rozmyślania obudziła mnie Sophie.

Pomocniczka  nocnych łowców. Ona gotuje obiady, poleruje broń i załatwia różne ważne spotkania. Jest przemiłą osobą. można z nią porozmawiać o wszystkich. Jej oczy zawsze są wypełnione troską i matczyną miłością.

-Tak?- odłożyłam tace na bok.

-Pan Kacper Hausę prosi  panią do gabinetu. Mam panią przyprowadzić- kiwnęłam.

Ubrałam szybko swoje buty, które byle jak leżały koło łóżka szpitalnego.  Poszłam za nią. Przechodziłyśmy przez różne korytarze. Cały czas gdzie skręcała. Głowa mogła od tego zaboleć. Nie mam bladego pojęcia jak oni pamiętają drogę. Ja ledwo pamiętam drogę do łazienki.

-Proszę- otworzyła mi drzwi, kiwnęłam i weszłam do pomieszczenia.

Przede mną stały wielkie regały, wypełnione różnymi wielkościami ksiąg.  Podeszłam do jednej z nich. Nie zrozumiałam tytułu były po łacinie chyba.

-Widzę, że ta księga cie zainteresowała- odwróciłam się w stronę potężnego biurka.

Koło biurka stała lampa święcą na górę papierów.  Nie odpowiedziałam. Usiadłam na prostym staroświeckim krześle, które strasznie nie wygodne. Zero poduszek, zero wygody.

-Chcę się zapytać do kogo wczoraj rozmawiałaś, gdy byłaś w stanie smutku i goryczy.

W stanie smutku i goryczy?  Co?!

-To chyba nie jest takie ważne- palnęłam.

Czułam się jakby odpowiadała na jakiś maturach, ustne z polskiego. Stukałam palcami o udo. Wpatrzona w okno za fotelem Hausa.

-To jest ważne. Wiem, że rozmawiałaś z Alex'em.

Usiadłam prosto. Otworzyłam buzie. Skąd on wiedział o Aleksie? Nikomu o nim nie mówiłam nawet bratu..

-Po twojej minie mogę wywnioskować, że jesteś zdziwiona moją wiedzą  o twoim aniele stróże. Sam mi się pokazał. Wytłumaczył mi całą sytuacje, nawet o twoim przyjaciele Simonie. Nie powiem jego obecność mnie wystraszyła bo nigdy takie czegoś nie widziałem. Ale ważne!- przeczesał dłonią swoje krótkie włosy-Powiesz mi Agnes jaki masz plan z Simon i Mery?

No właśnie jaki mam plan?  Nie mogę tak po prostu  wpaść do Simona i powiedzieć:' Simo jest nocnym łowcom znaczy twoja mama i ten no..". Ja wale ale jestem beznadziejna! Albo ta Mery, nie mam bladego pojęcia jak ona wygląda!

-Nie mam planu. Na razie chcę jakoś Simona zachęcić do tego świata bo…

-A czym chce tego?

-No nie wiem…

-Właśnie nie wiesz. A może on nie chcę wpaść wir bólu i niepewności?

-Ja… muszę już iść, przepraszam.

Wybiegłam szybko z gabinetu. Zaczęłam biec drogą jaką mnie przyprowadziła. Nie mogę uwierzyć ale ze mnie egoistka!  Myślałam tylko o sobie, może on chcę tylko żyć spokojnie. Ja nie mam wyboru. O dziwo znalazłam drogę do wyjścia. Otworzyłam  drzwi i wybiegłam w upalny dzień.   Idąc przypomniałam sobie o moim rzeczach, kurde! Będę musiała iść pieszo. Kawał drogi przede mną. Jest za gorąco. Alex gdzie jesteś, gdy  ciebie potrzebuje?

   !  !  !

Po godzinie doszłam do domu. Z wycieraczki wyciągnęłam klucz. Moje gardło było suche jak Sahara. W kuchni wypiłam litr zimnej wody. Dobrze, że klimatyzacja działa było przyjemnie chłodno. Miałam nogi jak z waty. Ruszyłam do łazienki wsiąść zimny prysznic.

W szlafroku próbowałam znaleźć białą sukienkę w kwiatki z dziurą na plecach. Włożyłam miękki materiał. Bratu zawsze się podobała ta sukienka. Zamrugałam parę aby odgonić łzy. Podeszłam do lustra. Na moim ciele wiły się różne znaki. Jak ja mam teraz je ukryć?! Odwróciłam się plecami do lustra. Na plecach zastałam wielki znak Angelic Power, które nie było dokońca wypełnione. Gapiłam się tępo na runę. Nie mogłam od niej oderwać wzroku. Przetarłam dłonią twarz. Chcę to swojego azylu. Położyłam się na wygodnych poduszkach.  Mój azyl..

 Usłyszałam pukanie do drzwi. Serce zaczęło mi bić jako oszalałe. Co ja mam robić?! Nie mogę wyjść tam po prostu, mam runy na ciele!

 -Alex!- wołałam go w myślach. -Gdzie jesteś?!

Pobiegłam do salonu. Co robić, co robić?! Zaczęłam myśleć gorączkowo. ON NIE BĘDZIE ICH WIDZIAŁ.

Usłyszałam zmęczony głos Alexa. Wzięłam głęboki i otworzyłam drzwi. W drzwiach stał uśmiechnięty Simon.

-Wpuścisz mnie?- przesunęłam się aby mógł wejść.-Co tam?

-Dobrze- zaprowadziłam go do kuchni.

-Dobrze? Tylko tyle masz do powiedzenia?- usiadł koło mnie

-No tak- uśmiechnęłam się nieśmiało.

-Jak było w instytucie?- jakby miała szklankę soku i bym to piła to jego zawartość byłaby na twarzy mojego przyjaciela.

-Ja i instytut? Nie coś ty!- wzięłam pasmo włosa i nerwowo zaczęłam je kręcić .

-Agnes, nie okłamiesz mnie.-przegryzłam dolną wargę-Zaczynasz gryźć dolną wargę i kręcić włosy.  Wiem, kim jesteś. Okłamałaś. Wiesz, że moim matka była nocną łowczyną. Jesteś samolubną egoistką! Wiesz jak bardzo cierpię z braku informacji!

-Simon ja…- łzy zaczęły mi spływać, Simon nawet nie zwrócił na nie uwagi.

-Nienawidzę cie! Jesteś najgorszą przyjaciółką na świecie! Ufałem ci! Nawet ciebie kochałem!,

Gdy usłyszałam te słowa zamarłam. Simon z obojętną twarzą podszedł do mnie. Zmusił mnie abym wstała. Patrzeliśmy na siebie. Nagle je oczy zrobiły się czarne jak węgiel. Krzyknęłam. Złapał mnie za nadgarstek. Chłód przenikał do mojego ciała.  Drugą ręką zmusił mnie aby na niego patrzyła. Wybijał swoje ostre pazury. To nie Simon!

-Zostaw mnie!- jęknęłam.

-No co ty… Agnes twój Simon chcę się tylko pocałować nie może..?- próbowałam się wyrwać.

-Nie jesteś Simonem !

-Ach tak?- zbliżył "usta" do moich.

Ciemność ogarnęła całe moje ciało. ..

 ! ! !

Otworzyłam oczy.

Byłam w swoim pokoju, ubrana w sukienkę w kwiaty. To tylko sen-pomyślałam.  Przetarłam dłonią twarz. Na wspomnienie tego snu aż ciarki mnie przechodziły. Gdzie jest Alex? Nigdy takich snów nie miałam…

-Agnes…- usłyszałam jękniecie.

-Alex co ci się stało?!- podbiegłam do niego.

-Ja… demon.. on.. wielki.. ból..moja.. moc-zaczął bełkotać.

Przede mną  widziałam chłopaka z skrzydłami. Nigdy nie widziałam Alexa w takiej formie on zawsze pokazywał mi się jako duch.  To straszne! Nie miał koszulki, na pierwsi widziałam wiele blizn i run oplatające jego ciało.

-Chodź tu.- złapałam go w pasie był zadziwiająco lekki.

Położyłam go na brzuch. Na plecach miał najgorsze rany. Tam gdzie skóra i skrzydła się łączyły widziałam dużo krwi.

-Zaraz cie zabandażuje i będzie po sprawie…

-To nic nie da…- jęknął-Stela w mojej kieszeni jest stela…

Wyciągnęłam z kieszeni  długi metalowy (?) przyrząd. Nie wiem jak go opisać. W mojej dłoni pasował idealnie jakby był stworzony dla mnie.

-Ja nie umie tworzyć runu leczącego! Nawet nie wiem jak go trzymać!

-Wiesz.. Zamknij oczy… i pomyśl… Agnes-szepnął Alex.

Wzięłam głęboki oddech i zamknęłam oczy. Bez chwilę nic się nie działo. Potem w mojej głowie odpowiednia runa. Dotknęłam ostrym końcem steli skóry Alexa. Z steli wydobyło się światło tworzący na końcu znak, który właśnie kończyłam. Serce biło mi jak oszalałe. Na pewno to ta runa? A jeśli zrobiłam coś źle..?!

-Alex?!- spytałam drżącym głosem.

Zerknęłam na jego plecy. Wszystkie siniaki, podrapania zaczęły znikać. Najgorsze rany zniknęły lub wsiąknęły nie wiem jak to powiedzieć, nie są widoczne na ciele. Zauważyłam, że wstrzymuje oddech, wypuściłam powietrze z płuc. Na ciele miał dużo krwi, musiałam je jakość z czyścić. Pobiegłam do łazienki po mokry ręcznik.   Gdy wróciłam Alexa już nie było.

STELA, KTÓRĄ UŻYWAŁA AGNES <3
===========================================================================================

10 KOMENTARZY KOLEJNY ROZDZIAŁ ! :D
 

LIEBSTER BLOG AWARDS!

PYTANIA OD MARTYNY!
1.Kto jest twoim idolem, autorytetem? 
2.W jaki sposób chcesz spędzić wakacje?
3.Czy prowadzisz pamiętnik? 
4.Czy zamierzasz kiedyś przestać blogować? 
5.Jaki jest twój największy życiowy sukces? 
6.Kim chciałabyś zostać w przyszłości?
7.Jaka piosenka potrafi Cię rozśmieszyć? 
8.Jaki masz stosunek do używek np. papierosów, alkoholu czy narkotyków? 
9.Co sądzisz o osobach homoseksualnych? (pytanie pojawia się przez tą ustawę w USA)
10.W skali od 1 do 10 jak oceniasz swojego bloga? 
Blog pani Martyny:http://thankyou-rezi.blogspot.com/

ODPOWIEDZI:
1. Nie mam swojego idola. 
2.Zamierzam czytać książki, przespać wszystkie wyspane noce i pisać rozdziały :)
3. Nie.  :)
4. Tak. Nie mogę przecież cały czas prowadzić bloga. :/ Ale zamierzam jak najdłużej !
5. W podstawówce zajęłam drugie miejsce w zawodach w warcabach stu polowym <3 
6. I tu mamy problem bo nie wiem. Mam wiele zainteresowań. Zastanawiałam się nad nauczaniem Etyki lub zostanie bibliotekarką. Ale nic jeszcze nie jest pewne :D
7.https://www.youtube.com/watch?v=bMICiUCTmnI  Uwielbiam tą piosenkę !
8. Nienawidzę ich! Nie mogę uwierzyć dlaczego ludzie tę świństwa biorą ! -,-
9. Nic o nich się sądzę. Cieszę się z ich szczęścia! Każdy człowiek powinien ich tolerować.

10. Oceniam na 5 XD Bo to mój numer w dzienniku ! 
NOMINUJE:
http://przezyjswojezycie.blogspot.com/?m=1
http://multigameplayguy-fanfiction.blogspot.com/
http://zahipnotyzowanaja.blogspot.com/?m=1#_=_
PYTANIA DO WAS!:
1. Dlaczego założyłaś bloga?
2.Kto cie motywuje?
3. Kto wiem o twoim blogu? (znajomi, rodzina)
4.  W czasie pisania rozdziałów musisz mieć włączoną muzykę?
5. Jakie muzyki lubisz słuchać?
6. Denerwuje cię przeszkadzanie w trakcie pisania?
7. Długo zajmuje ci pisanie?
8. Zamierzasz prowadzić jeszcze jakieś blogi?
9. Jak długo będziesz go prowadziła?
10. Jaka jest twoja ulubiona postać?